Geschiedenis

De palingbotters van Baasrode

De palingbotters van Baasrode hebben nooit gevist. Zij hadden dus geen vistuig en geen visnummer. Zij werden enkel gebruikt voor het transport van paling.

Zij vertrokken naar Nederland, naar de Zeeuwse en Zuid-Hollandse wateren en de Biesbosch, waar zij lokale vissers in dienst hadden die voor hen de paling visten met fuiken. De Baasroodse botters deden regelmatig de havens van Willemstad, Moerdijk en Dordrecht aan.

De paling werd in de bun geladen en grondig gecontroleerd op lengte door middel van een houten bakje. Als ondermaatse paling aan boord werd gevonden door Rijkswaterstaat volgde er een fikse boete.

De botters kwamen met een volle bun paling naar huis, met een reeks beunen op sleeptouw. De scheepslading werd verkocht in de vismijn te Baasrode. In 1885 verwerft Armand Verheyen de rechten op de vismijn en op de viskramen.

Na de veiling werd de paling naar de markten gevoerd, vooral naar Aalst, Dendermonde en Brussel. Dit gebeurde hoofdzakelijk per hot op een kruiwagen. In Brussel hadden de Baasroodse palingventers hun vaste stek op de Katelijneplaats.

Later werd de paling vervoerd met een platte wagen naar het station van Dendermonde om dan per trein naar Brussel gevoerd te worden.

Als de aanvoer van paling te groot was, werd er ook op Engeland gevaren.